Temo a la muerte. Me da tanto pavor que en mi mente he recreado todo tipo de situaciones imprevisibles y peligrosas para aprender a hacerles frente en caso de que se materialicen. Situaciones como el ataque de un psicópata, un incendio en casa, etc. Las soluciones que he inventado para ellas son más un placebo para calmar pensamientos angustiosos que métodos efectivos para la supervivencia. Pero ahí están.
Hay otros peligros que se pueden evitar con simples gestos rutinarios: contra el gas, puertas cerradas y ventanas abiertas; contra macetas, andamios, blasones y otras amenazas callejeras, evitar pasar inmediatamente debajo de ellas. Comer bien, imprescindible... Aunque eso y el deporte, pa los restos. Y tabaco y Almirante, que no falten.
En fin, no soy la única persona de este mundo que saca a relucir su cobardía más miserable cuando se trata de este tema, ni soy la única que algunas noches de pensamientos traicioneros se acurruca entre las sábanas sabiendo que ella está ahí, acechando. Que llegará en cualquier momento para ajusticiarme con equidad junto a todos los demás. Porque la muerte es lo único de lo que todos podemos tener certeza en esta vida.
Entonces... Si nos gusta divagar e idealizar sobre cómo queremos que sea nuestra casa, nuestra boda, nuestro trabajo, nuestro príncipe azul o nuestro próximo look, cosas que luego difícilmente se corresponderán con la realidad, ¿por qué no pensar en cómo nos gustaría morir (eso sí, dentro de muchos años?) Los hermanos Coen dan muchas y divertidas ideas y aunque reproducir sus fórmulas no sea ni sencillo, ni digno, ni ético, al menos ayudan a que mi concepto de muerte mute por momentos de algo trágico, horrible y dramático a algo natural, hilarante y cómico.
Eu tamén me teño despertado no medio da noite angustiada, non polo feito de morrer en si, senon polo de deixar de existir. Non sei se me explico...
ResponderEliminarDe todas formas deberías saber xa que hai moitas outras cousas, e persoas, das que podes ter certeza nesta vida...
Un beso Evax!
PD:ESTOU FLIPANDO! NON PENSABA QUE FOSES ESCRIBIR TAN A MENUDO JEJE.
Sí, puño; creo que te entiendo. Ya sabes que tengo grandes certezas, pero a veces me desborda el lado oscuro y escribo este tipo de cosas. Luego me dan vergüenza.
ResponderEliminarIntentaré controlarme :P
A ver si actualizas tú ahora! Un besote Pu! :)